شکست پزشکیان، شکست ایران است

پویش خبر، دکتر قاسم خرمی:

روز نوشته ها و خاطرات روزانه، معمولا مختص مقامات بالاست. حالا من سعی می کنم از پایین به بالا نگاه کنم و بر اساس مشاهدات خودم با زبانی غیر رسمی و غیر اداری، برخی مسائل و تنگناهای سیاستگذاری و تصمیم گیری در حوزه صنعت، معدن و تجارت را ثبت کنم. بعدا تصمیمم عوض شد و با خودم گفتم این چه کاری است که منتظر آینده نامعلوم بمانم؟ وانگهی، اگر این نوشته ها بتواند به درک بهتر شرایط و تعدیل انتظارات و کاهش فشارها بینجامد، چه بهتر که دست کم بخشی از آن، همین حالا منتشر شود. این نوشته ها را ادامه خواهم داد و مشخص است که دلنوشته شخصی است و ارتباطاتی به مسئولیت حقوقی و اداری من ندارم. آنچه هم می نویسم، سعی می کنم که نزدیکترین روایت به حقیقت باشد. تا چه شود.

روز شنبه ۲۴ شهریور ۱۴۰۳، من بعد از سالها دوری از وزارت صنعت، معدن و تجارت، برگشتم به همان ساختمان، همان طبقه، همان اتاق و همان میزی که در سالهای ۸۰ تا ۸۳ بودم؛ عجب سرعتی داره این گردش روزگار، انگار همین دیروز بود. بحث از بیست و اندی سال پیش است!

آقای مهندس اتابک وزیر صمت بعد از استقرار در وزارتخانه ، از بنده تقاضای همکاری کردند. همین جا عرض کنم که علت این دعوت به همکاری هم ناشی از هیچ لابی و فشار و سفارش و خواهشی نبود. حتی با ایشان اشنایی قبلی هم نداشتم. هر چند همچین پستی هم نگرفته ام اما در هر صورت، پیشنهادهای در خصوص مسائل صنعت کشور خدمتشان ارسال کرده بودم و ایشان هم به دقت خوانده بودند و خواستند که برای پیشبرد این مباحث کمک کنم. شاید از معدود مواردی باشد که یک مقام ارشد دولتی و ایضا حکومتی یک پیشنهاد ۱۰ صفحه ای از یک فرد ناشناس را تا اخر خوانده و خواسته که نویسنده را ببیند ! البته ناشناش ناشناس هم نبودم و یکبار به اتفاق تعدادی از فعالان ستاد انتخابات دکتر پزشکیان با ایشان جلسه ای داشتیم و آنجا چند دقیقه ای هم صحبت کردم.

قرار اول ما هم همکاری های مشورتی بود. بنده حقیقتا از پذیرش مسئولیت اجرایی امتناع داشتم. بعد از سالها دوندگی عضو هیات علمی یک موسسه پژوهشی شده بودم و بنا داشتم همان کار را ادامه دهم که با علائق من هم سازگار تر بود. دو سه جلسه ای که با هم گفتگو کردیم، تقاضا داشتند که در حوزه های اجرایی بویژه حوزه های ارتباطی و رسانه ای هم درگیر شوم. عرض کردم که بنده را عفو بفرمایید! گفتم این کارها دیگه از ما گذشته است!

آقای اتابک اما صادقانه در خصوص وضعیت خودش و دلیل همکاری با دولت آقای پزشکیان، توصیحاتی داد که من دیگه شرم کردم مقاومت کنم. شاید کسی کمتر بداند که او از جنس رزمندگان دوران جنگ و دلبستگان واقعی به این نظام و مملکت است. مضمون حرفها این بود که اگر الان نتوانیم برای کشور کاری بکنیم، شاید دیر شود و دیگر هیچ وقت نشود کاری کرد. چون شکست پزشکیان، شکست ایران است. و به این ترتیب، آگاهانه وارد جاده ناهمواری شدم که قبلا این مسیر پر دردسر را طی کرده بودم !

باری، از اوضاع صنعت کشور، کمابیش همه ما اطلاعات جسته و گریخته ای داریم اما شاید عمق مشکلات برای خیلی ها پوشیده باشد. مشکلاتی از قبل بوده است و مصائبی در سالهای اخیر اضافه شده !

می دانید که وزارت صمت بزرگترین وزارتخانه کشور است که در معرض مطالبات مستقیم مردم قرار دارد. مردم هم با صد امید به آقای پزشکیان رای دادند و از دولت جدید انتظاراتی دارند که تحقق آن با امکانات محدود موجود، به هیچ وجه کار ساده ای نیست. از طرفی، کارخانه ها و واحدهای تولیدی که باید پاسخگوی این نیازها باشند نیز با چالش بی برقی و بی گازی و دهها مشکل ریز و درشت دیگر در گیرند و خلاصه اوضاعی است…! شما فکر کنید که نصف شب شما را از خواب بیدار کنند که فردا برق شهرک های صنعتی قطع خواهد شد! چه حالی خواهید داشت و اصلا چه کاری می توانید بکنید؟!

به گمان من، تنها سرمایه موجود کشور ، صداقت رئیس دولت و امید مردم و بکارگیری مدیران سالم و توانمند و البته تمایل همکاری و هماهنگی در همه بخش های حاکمیت است که خدا را شکر نشانه هایی از آن دیده می شود.

من، بنا داشتم در طول دوران همکاری در داخل وزارت صمت، هر روز چیزی بنویسم و آرشیو کنم و در آینده اگر فرصتی دست داد منتشر کنم. روز نوشته ها و خاطرات روزانه، معمولا مختص مقامات بالاست. حالا من سعی می کنم از پایین به بالا نگاه کنم و بر اساس مشاهدات خودم با زبانی غیر رسمی و غیر اداری، برخی مسائل و تنگناهای سیاستگذاری و تصمیم گیری در حوزه صنعت، معدن و تجارت را ثبت کنم.

بعدا تصمیمم عوض شد و با خودم گفتم این چه کاری است که منتظر آینده نامعلوم بمانم؟ وانگهی، اگر این نوشته ها بتواند به درک بهتر شرایط و تعدیل انتظارات و کاهش فشارها بینجامد، چه بهتر که دست کم بخشی از آن، همین حالا منتشر شود.

این نوشته ها را ادامه خواهم داد و مشخص است که دلنوشته شخصی است و ارتباطاتی به مسئولیت حقوقی و اداری من ندارم. آنچه هم می نویسم، سعی می کنم که نزدیکترین روایت به حقیقت باشد. تا چه شود.

کانال اطلاع رسانی بله:
https://ble.ir/puyeshkhabar
کانال اطلاع رسانی سروش:
https://splus.ir/puyeshkhabar
کانال اطلاع رسانی روبیکا:
https://rubika.ir/puyeshkhabar
کانال اطلاع رسانی ایتا:
https://eitaa.com/puyeshkhabar
کانال گپ:
https://gap.im/puyeshkhabar
کانال تلگرام:
https://t.me/puyeshkhabarir
صفحه اینستاگرام:
https://instagram.com/puyeshkhabar