دیگر خاکستری نیستم!

پویش خبر؛ زهرا سهرابی*:

من در دور اول در انتخابات ریاست جمهوری شرکت نکردم و ترجیح دادم در صف ۶۰ درصد دیگر هموطنان خاکستری ام باشم . اما اکنون در آخرین ساعات خاکستری بودنم تصمیم گرفته ام که به دکتر پزشکیان رای دهم.

از هر امکان و ابزاری برای باز نگه داشتن دریچه دموکراسی استفاده می کنم؛ به دلایل روشن که همه از آن آگاهیم معتقدم که مسئولیتی متوجه کسانی که در دور اول رای نداده اند، نیست بلکه حقی است که بنا به تشخیصشان تصمیم به انجام آن گرفته اند. همچنین معتقدم که تحریم انتخابات نیز مانند بسیاری از رفتار ها تاریخ انقضاء دارد. خیلی که به درازا بکشد قابل مدیریت، مصادره به مطلوب و نهایتا کارکردش به نفع رقیب می شود. اکنون که قدرت عدم مشارکت و سهم آن از بدنه جامعه ایران نمایان شده ، بیاییم از این قدرت،   داوطلبانه،کم هزینه و برای اثر گذاری بر ساختار ها و رفتار های مورد انتقادمان بهره بگیریم و در خلق راه های مشترک و نسبتا مورد وفاق قدم بگذاریم. این نگاه که اگر رأی بدهید دیگر حق اعتراض ندارید به نظرم بنیاد گرایانه است،چه کسی گفته اگر رأی بدهید یعنی همه چیز را قبول دارید و نباید  دیگر دم برآورید؟! کجای دنیا اینگونه است که کسی که رأی می‌دهد حق اعتراض نداشته باشد؟

اکنون رأی دادن  یک تاکتیک و کوشش برای مبارزه در راه آزادی و دموکراسی و پیروزی آن بر گفتمان ایدئولوژی بنیاد گرایانه است ؛ حتی اگر نتواند آزادی و دموکراسی را در حد اعلایش محقق سازد. بیایید از همه ابزار های موجود و ممکن برای بهسازی ساختار های مورد اعتراضمان استفاده کنیم. بیایید نگذاریم جناح رقیب با ابزار ایدئولوژی دست به تفسیر جهان مادی و معنوی ما بزند و بی آنکه خواسته باشیم مانند توده ای بی شکل توسط او و در خدمت روابط قدرت او قرار گیریم. در دور اول انتخابات، صدای اکثریت ناراضی ایران رسا و گویا به شکل  رفراندومی بدون جنجال و هیاهو و خشونت ، برای همیشه به یادگار  ماند. اما…

همه چیز به سرعت در حال تغییر است ؛ قدرت حقیقی زمانی به دست می آید که از واقعیت، فرصت و قدرت جدید بسازیم، باید خلاق بود. سیستم ها و مدل های کنونی هر لحظه در حال تغییر و فروپاشی اند. آنچه دیروز درست بود، شاید فردا دیگر درست نباشد؛ هر چه باشد ما هموطنیم با اهداف نسبتا مشترک و نیاز داریم که  راهمان را یکی کنیم ،حتی اگر چند گام یا مقاطعی را شانه به شانه طی‌ نکرده باشیم.به عنوان دانش آموخته علوم ارتباطات اجتماعی در این لحظات پایانی به روابط میان فردی و چهره به چهره همراه با گفتگو و خاطر داری در جذب آرای خاکستری نزدیکان و حلقه دوستان دور و نزدیک بیش از اعلان عمومی توسط چهره های خیلی سرشناس امید دارم، هر کدام از ما میتوانیم نزد کسانی محبوب و مقبول باشیم و با دادن ایده یا راهکاری درباره واقعیت امروز جامعه، نقش یک راهنمای فکری کوچک را در خدمت یک گفتمان بزرگ ایفا نماییم.

می توانیم یک قدرت مشروط را به دکتر پزشکیان اعطا کنیم؛ او انسان آزاده ایست ، من به این خوشبینم که اگر نتواند خواسته ها را در حد قابل قبول برآورده کند، از قدرت پایین آمده و در کنارمان خواهد ایستاد(و این معنای دموکراسی است). اگر هم نه، این رأی های ما به او بماند به یادگار و امانت، که اگر در، بر همین پاشنه چرخید و زنده ماندیم ،در انتخابات چهار سال بعد آنها را از او پس بگیریم.

*زهرا سهرابی- دانش آموخته علوم ارتباطات مقطع دکترا

۱۴۰۳/۴/۱۳